《沈启南画障为张通守题（启南自题《楚词》一》

shí tián lǎo rén fēi huà shī, xiōng zhōng qiū hè tiān suǒ sī.石田老人非画师，胸中丘壑天所私。huī háo biàn jué zhēn qù fā, yì dào qǐ jiè dān qīng shī.挥毫便觉真趣发，意到岂借丹青施。tōng shǒu zhāng jūn huà chéng pǐ, bàn fú shēng xiāo bǐ quán bì.通守张君画成癖，半幅生绡比全璧。wàng zhōng wèi zuò yún mén shān, yóu rén nǐ bàn dēng shān jī.望中谓作云门山，游人拟办登山屐。fēng huí lù zhuǎn xī liú zhǎng, shuí xiàng shí lín kāi cǎo táng.峰回路转溪流长，谁向石林开草堂。fēng yán jǔ shǒu yù xiāng wèn, piān zhōu zài kè lái hé fāng.风檐举手欲相问，扁舟载客来何方。lǎo rén huà chū jīn rén shàng, xiāng píng wèi shù huáng gōng wàng.老人画出今人上，乡评未数黄公望。yī shí é chéng fǔ pī hén, bù lèi qún yáng gèng qí zhuàng.一石俄成斧劈痕，不类群羊更奇壮。shí tián yǐn chǔ qīng wǎng chuān, xiù jù què shì wáng wéi chuán.石田隐处轻辋川，秀句却是王维传。wú gē yī rì biàn chǔ yǔ, yōu fāng lǎn dòu chūn huā yán.吴歌一日变楚语，幽芳懒斗春花妍。wǒ cóng xū mén bā huí guò, gǔ sì zhǎng yāo tīng jīng zuò.我从胥门八回过，古寺长邀听经坐。lǎo rén bù xī yǔ huà shān, jī jié shī chéng jǐ rén hé.老人不惜与画山，击节诗成几人和。shàng fāng yǒu zhào zhēng yí cái, bái fà cāng yán néng yī lái.尚方有诏征遗才，白发苍颜能一来。hái jūn cǐ tú yì wú xiàn, tíng yún zhèng rào gū sū tái.还君此图意无限，停云正绕姑苏台。