《满江红》

luò tuò gāo rén, pīn bǎi wàn qīng tóng yī zuì.落魄高人，拼百万、青铜一醉。huī sù shǒu zhū shéng yī mǒ, sì yán jīng qǐ.挥素手、朱绳一抹，四筵惊起。cuī zhī hán chóng qiū nòng yuè, jiào qún dú yàn tiān fú shuǐ.催织寒虫秋弄月，叫群独雁天浮水。gèng huáng lí zǐ yàn duì chūn fēng, zhēng fán cuì.更黄鹂、紫燕对春风，争繁脆。bēi chǔ guó, jī chén yì.悲楚国，羁臣意。lián hàn nǚ, yú qiān lǐ.怜汉女，逾千里。shì shēn guī ēn yuàn, gòng xiāng rǔ ěr.似深闺恩怨，共相汝尔。wǒ yǒu jiāng nán qiū hè qù, cǐ xián néng dào xīn zhōng shì.我有江南丘壑趣，此弦能道心中事。yào qū gōng shí tīng xiě sōng fēng, yún chuāng lǐ.要曲肱、时听写松风，云窗里。