《和虞永康美功堂诗》

wǒ céng jì jìng chéng nán zhōu, guǒ xìng zuǎn zuǎn xiāng fú fú.我曾寄径城南州，果杏纂纂香浮浮。yún kāi qiān rèn xuě shān bái, yuè zhào wàn gǔ cāng jiāng liú.云开千仞雪山白，月照万古沧江流。wǒ shí wèi dé jiāng shān yì, dàn ài gāo míng jiǎ xī zhōu.我时未得江山意，但爱高明甲西州。shí nián chóng lái shì xié fēi, dú jué zhēn yì làn bù shū.十年重来是邪非，独觉真意烂不疏。yú hóu zhe táng fā yōu mèn, qǐ dàn qīng yǔ ěr mù móu.虞侯着堂发幽闷，岂但清与耳目谋。chuān liú gǔn gǔn lái bù duàn, yún wù wěi wěi shēng wú xiū.川流衮衮来不断，云物亹亹生无休。jì cóng jìng shòu shí zhì lè, fù yú tàn shì xī qián xiū.既从静寿识至乐，复於叹逝希前修。yóu rén xī xī mǎn jiāng tóu, suí suǒ shì chù xīn yōu yōu.游人翕翕满江头，随所适处心悠悠。tóng zǐ zhǎng pèi qiān jiāng lí, nǚ ér fèng qún xué shí liú.童子长佩搴江蓠，女儿缝裙学石榴。méi rén yáng bō bái yú yuè, zhōu zǐ jìng dù cāng lóng jiū.没人扬波白鱼跃，舟子竞渡苍龙摎。tián wēng yě fù kàn ér xì, yǒng guī shān míng fēng zuò qiū.田翁野妇看儿戏，咏归山暝风作秋。gù yì yǒu zhì gǎn shí jié, yù qǐ xiāng lèi wèn líng xiū.固亦有志感时节，欲起湘累问灵修。rén rén dé chù zì shēn qiǎn, jiāng shān yú ěr wú xiǎn yōu.人人得处自深浅，江山於尔无显幽。táng shàng zhǔ bīn yì fù ěr, gè gè huì yì fēng líng sōu.堂上主宾亦复尔，各各会意风泠飕。yǔ zhòu wú qióng běn rú cǐ, wǒ yì hào rán xī tiān yóu.宇宙无穷本如此，我亦皓然希天游。