《括满江红》

tài yī zhēn rén, lián yè xiàng zhōng liú dàng yàng.太一真人，莲叶向、中流荡漾。líng wàn qǐng fēng wèi fān xí, làng wèi qīng jiǎng.凌万顷、风为帆席，浪为轻桨。luàn wǔ cuì xiāo yún wù báo, wò kàn yù yǔ liú lí huǎng.乱舞翠绡云雾薄，卧看玉宇琉璃晃。shì piāo rán wàn hú jǔ lóng xiāng, suí bō dàng.似飘然、万斛举龙骧，随波荡。tài huá dǐng, huā shí zhàng.太华顶，花十丈。piāo yī yè, jiè qīng shǎng.飘一叶，借清赏。qiàn lóng mián lǎo shǒu wèi qú mó fǎng.倩龙眠老手、为渠摹仿。áo jìn tiáo yáo shuí yù zhí, yù táng xué shì jīn liú xiàng.鳌禁岧峣谁寓直，玉堂学士今刘向。yào qīng xiāo tè dì zhàng qīng lí, lái xiāng fǎng.要清宵、特地杖青藜，来相访。dōng pō shū lín hé jìng shī hòu: wú nóng shēng zhǎng hú shān qǔ, hū xī hú guāng yǐn shān lù.东坡书林和靖诗后：吴侬生长湖山曲，呼吸湖光饮山渌。bù lùn shì wài yǐn jūn zǐ, yōng nú fàn fù jiē bīng yù.不论世外隐君子，佣奴贩妇皆冰玉。xiān shēng kě shì jué sú rén, shén qīng gǔ lěng wú yóu sú.先生可是绝俗人，神清骨冷无由俗。wǒ bù shí jūn céng mèng jiàn, tóng zǐ liǎo rán guāng kě zhú.我不识君曾梦见，瞳子了然光可烛。yí piān miào zì chǔ chù yǒu, bù rào xī hú kàn bù zú.遗篇妙字处处有，步绕西湖看不足。shī rú dōng yě bù yán hán, shū shì xī tái chà shǎo ròu.诗如东野不言寒，书似西台差少肉。píng shēng gāo jié yǐ nán jì, jiāng sǐ wēi yán yóu kě lù.平生高节已难继，将死微言犹可录。zì yán bù zuò fēng shàn shū, gèng yǒu bēi yín bái tóu qū.自言不作封禅书，更有悲吟白头曲。wǒ xiào wú rén bù hǎo shì, hǎo zuò cí táng bàng xiū zhú.我笑吴人不好事，好作祠堂傍修竹。bù rán pèi shí shuǐ xiān wáng, yī zhǎn hán quán jiàn qiū jú.不然配食水仙王，一盏寒泉荐秋菊。