《嵩山十志十首》

mì cuì tíng zhě, gài yá yǎn jī yīn, lín luó dá cuì, qí shàng mián mì, qí xià shēn zhàn.幂翠庭者，盖崖巘积阴，林萝沓翠，其上绵幂，其下深湛。kě yǐ wáng shén, kě yǐ míng dào yǐ.可以王神，可以冥道矣。jí xuān zhě yóu zhī, zé hān xuè yǒng rì,及喧者游之，则酣谑永日，gǔ qīng bó hòu.汩清薄厚。cí yuē:词曰：qīng yá yīn xī yuè jiàn qū, zhòng yōu dié suì xī yǐn lún zhú.青崖阴兮月涧曲，重幽叠邃兮隐沦躅。cǎo shù mián mì xī cuì méng lóng, dāng qí wú xī tíng zài zhōng.草树绵幂兮翠蒙茏，当其无兮庭在中。dāng wú yǒu yòng xī mì cuì tíng, shén kě gǔ xī dào kě míng.当无有用兮幂翠庭，神可谷兮道可冥。yǒu yōu rén xī zhāng sù qín, huáng huī xī lǜ shuǐ yīn, dé zhī yīn xī dàn duō xīn.有幽人兮张素琴，皇徽兮绿水阴，德之愔兮澹多心。