《王昭君》

é méi fān zì lèi, wàn lǐ xiàn qióng biān.蛾眉翻自累，万里陷穷边。dī lèi hú fēng qǐ, kuān xīn hàn yuè yuán.滴泪胡风起，宽心汉月圆。fēi chén zhǎng yì rì, bái cǎo zì lián tiān.飞尘长翳日，白草自连天。shuí gòng hé qīn cè, qiān qiū wū jiǎn biān.谁贡和亲策，千秋污简编。