《芥浮阁二首》

jié lú yì chéng shì, yì zú chéng yǐn jū.结庐翳城市，亦足成隐居。dān jì nǎi fēi xìng, xí guàn yì yàn rú.耽寂乃非性，习贯亦晏如。shí yǒu sù xīn rén, tán xiào tóng cǎo shū.时有素心人，谈笑同草蔬。qiě xǐ zú guǎn diàn, xìng bù ài tú shū.且喜足莞簟，幸不碍图书。gāo yuán yǒng jī cuì, hǎo fēng qǐ tíng chú.高原涌积翠，好风起庭除。zhú jǐng sàn chuāng zhǐ, huā xiāng fú yī jū.竹景散窗纸，花香浮衣裾。pì nì yè yuè yǒng, jǐ gé zhāo yún xú.睥睨夜月永，几阁朝云徐。màn xìng chà bǐ mò, fàng bù dàn zāi shē.漫兴差笔墨，放步但菑畬。jìng ài fó kān yōu, xián xiá lǎo nóng yú.静爱佛龛幽，闲狎老农愚。yǔ zhòu qǐ bù guǎng, bì mén tú zī jū.宇宙岂不广，闭门徒趑趄。zhōu róng kōng ěr wèi, zhōng xīn shí nán wū.周容空尔为，中心实难诬。tóu lú jiǔ rǎn rǎn, cì dì jí zī xū.头颅久冉冉，次第及髭须。shì wèi chà néng báo, hé wéi fù rěn rú.世味差能薄，何为复忍濡。yǔ shì dàn wú shì, xià wū kōng qú qú.与世淡无事，夏屋空渠渠。suǒ yǐ gǔ rén yán, wú yì ài wú lú.所以古人言，吾亦爱吾庐。¤