《豫让桥》

yù ràng qiáo biān yáng liǔ shù, chūn zhì nián nián qīng yí dù.豫让桥边杨柳树，春至年年青一度。xíng rén dàn jiàn liǔ qīng qīng, bù wèn dāng shí yù ràng míng.行人但见柳青青，不问当时豫让名。sī rén yǐ wǎng jìng qiān zǎi, yí shì bù suí chén shì gǎi.斯人已往竟千载，遗事不随尘世改。duàn bēi líng luò yě tái shēn, shuí shí gū chén bù èr xīn.断碑零落野苔深，谁识孤臣不二心。yù ràng qiáo, lù qiān lǐ, qiáo xià tāo tāo dōng shì shuǐ.豫让桥，路千里，桥下滔滔东逝水。jūn kàn shì shàng èr xīn rén, yù cǐ duō yīng xiū kuì sǐ.君看世上二心人，遇此多应羞愧死。