《初食杨梅》

yáng méi běn shì wǒ jiā guǒ, guī lái xiāng duì tàn xiān zuò.杨梅本是我家果，归来相对叹先作。wǎng lái nán běi jiāng shí nián, jiǔ bù cān rǔ jǐ wàng què.往来南北将十年，久不餐汝几忘却。yì cóng nián shào zài wú zhōng, shí yǐ chéng shāng nán liáo yào.忆从年少在吴中，食以成伤难疗药。nián nián duān wǔ jí yǒu zhī, jiē tóu mài zhé xiān fù guō.年年端午即有之，街头卖折先附郭。chū jiān shēng suān dài qīng sè, cì jiàn shú cóng zhī shàng luò.初间生酸带青色，次见熟从枝上落。wú nóng hào qí bù lùn qián, yī wèi cái féng qīng dǎo tuó.吴侬好奇不论钱，一味才逢倾倒橐。shēng shí xūn zhēng xǐ liè rì, suǒ pà kuáng fēng yīn yǔ xuě.生时熏蒸喜烈日，所怕狂风阴雨雪。yǒu hóng yǒu bái zǐ zhě jiā, dà rú dàn wán yuán kě wò.有红有白紫者佳，大如弹丸圆可握。shēng máng cì kǒu yì pò suì, dào yá gān lù xiān liú è.生芒刺口易破碎，到牙甘露先流腭。huáng chuán fèng gòng zhòu yè zǒu, shù méi chū cì wéi tái gé.黄船奉贡昼夜走，数枚出赐惟台阁。qí yú guān xiǎo nà de yù, shuō zhe jiāng nán huái pō è.其余官小那得预，说着江南怀颇恶。wú rén yán mì bǎi jì shōu, bù zhī běn wèi zhōng kū hé.吴人盐蜜百计收，不知本味终枯涸。ròu cún yè qù dàn yǒu míng, duó yǐ suān tián wú kě jué.肉存液去但有名，夺以酸甜无可嚼。wǒ jīn dào jiā yòu yù xià, zhèng shì gāo lín yǔ fāng zhuó.我今到家又遇夏，正是高林雨方濯。mǎn pán xīn zhāi zì kuáng dàn, shí zhǐ rǎn dān rú qiàn zhe.满盘新摘恣狂啖，十指染丹如茜着。xì sī kǒu shí yì xiǎo shì, qí lái nǎi yǐ wēi guān bó.细思口实亦小事，其来乃以微官博。shǐ yú bù yǒu gù shān guī, ān dé xiāng xiān liè wéi cuò.使余不有故山归，安得香鲜列惟错。rén shēng bǎi nián yǒu shì yì, rěn kǒu láo láo hé suǒ lè.人生百年有适意，忍口劳劳何所乐。