《引庆和》

hé shǔ yǐ méng xiāng jìng tǔ, sū tái hái hèn suǒ cāng yá.禾黍已濛香径土，苏台还恨锁苍厓。yún guī dié dié duī yā bìn, huā luò fēn fēn zhì yàn chāi.云归叠叠堆鸦鬓，花落纷纷掷燕钗。cǐ rì jǐn shēng wéi dǎo nòng, dāng nián xióng jiàn zì chén mái.此日锦笙惟岛弄，当年雄剑自尘埋。huāng yuán gǔ bǎi xī fēng lǐ, màn duì wú shān dú chuàng huái.荒原古柏西风里，漫对吴山独怆怀。